słowa kluczowe: cywilizacja, społeczeństwo, władza.
Cywilizacja Polska - dyskusje2012.04.26 06:33

CP. Honor i grzech

 

Podstawy organizacji społeczeństw

 

Grzech, jako temat notki, pojawił się u mnie już dawno. Chyba nawet przed uformowaniem idei Cywilizacji Polskiej.

 

 


 

 

Nie jest to kwestia należąca do fundamentalnych w przedstawionym rozumowaniu tyczącym CP. Jednak samo pojęcie jest wszechobecne i towarzyszy nam w każdej prawie chwili życia, Stąd też odbierane jest bardzo indywidualnie. Można się zatem spodziewać bardzo emocjonalnych reakcji na ten tekst.

 

Przedstawione tu ujęcie, acz wydaje się oczywiste, dotyka zasadniczych konstatacji teologicznych występujących w judaizmie i chrześcijaństwie. Bezpośrednie odniesienia występują u największych  myślicieli  - teologów i filozofów. Kiedy jednak sięgnąłem do Powszechnej Encyklopedii Filozofii –nie znalazłem tam tego terminu; wnioskiem jest więc, że nawet filozofowie chrześcijańscy zaliczają grzech do kategorii teologicznych, a nie filozoficznych.

Grzech zaś występuje często w KKK.

 

1849. Grzech jest wykroczeniem przeciw rozumowi, prawdzie, prawemu sumieniu; jest brakiem prawdziwej miłości względem Boga i bliźniego z powodu niewłaściwego przywiązania do pewnych dóbr. Rani on naturę człowieka i godzi w ludzką solidarność. Został określony jako „słowo, czyn lub pragnienie przeciwko prawu wiecznemu”.

 

1850. Grzech jest obrazą Boga: „Tylko przeciw Tobie zgrzeszyłem i uczyniłem, co złe jest przed Tobą” (Ps 51,6).  Grzech przeciwstawia się miłości Boga do nas i odwraca od Niego nasze serca. Jest on, podobnie jak grzech pierworodny, nieposłuszeństwem, buntem przeciw Bogu spowodowanym wolą stania się ‘jak Bóg”, w poznawaniu i określaniu dobra i zła (Rdz 3,5).  Grzech jest więc „miłością siebie, posuniętą aż do pogardy Boga”. Wskutek tego pysznego wywyższenia siebie grzech jest całkowitym przeciwieństwem posłuszeństwa Jezusa, który dokonał zbawienia.

 

1855. Grzech śmiertelny niszczy miłość w sercu człowieka wskutek poważnego wykroczenia przeciwko prawu Bożemu; podsuwając człowiekowi dobra niższe, odwraca od Boga, który jest celem ostatecznym i szczęściem.

Grzech powszedni pozwala trwać miłości, chociaż ją obraża i rani.

 

1856. Grzech śmiertelny, naruszając w nas zasadę życia, którą jest miłość,  domaga się nowej inicjatywy miłosierdzia Bożego i nawrócenia serca, które dokonuje się zazwyczaj w sakramencie pojednania:

Gdy bowiem wola zmierza ku czemuś, co ze swej natury sprzeciwia się miłości, ustanawiającej w człowieku właściwy porządek w stosunku do celu ostatecznego, wówczas grzech jest śmiertelny ze względu na swój przedmiot... zarówno, gdy zwraca się przeciwko miłości Bożej, jak bluźnierstwo, krzywoprzysięstwo itp., jak i wtedy, gdy zwraca się przeciwko miłości bliźniego, np. morderstwo, cudzołóstwo itp... Niekiedy jednak wola zwraca się ku temu, w czym zachodzi pewien brak porządku, który jednak nie sprzeciwia się miłości Boga i bliźniego, np. próżne słowo, nadmierny śmiech itp. Tego rodzaju grzechy są powszednie.

 

Przytoczone opisy definiujące nie określają w pełni grzechu. Mogą też budzić wątpliwości – choćby z racji tego, że do określenia grzechu użyto innych określeń, które nie są jednoznacznie zdefiniowane. Najbardziej logiczny wydaje się opis  Akwinaty.

 

Jak więc widać temat, którym chcę się zająć nie jest jednoznaczny, a to, że zajmowały się nim największe umysły – stawia mnie w bardzo trudnym położeniu. Zwłaszcza, że chcę się przeciwstawić całemu tokowi rozumowanie i zaproponować zupełnie odrębne.

 

Na jakiej podstawie?

Przypomnę istotne założenia występujące w opracowaniu Cywilizacja Polska, a rozwinięte w Traktacie o Miłości. Przyjmując to podejście do tematu, można określać relacje społeczne w których pojęcie grzechu w ogóle nie występuje, albo staje się sprawą małego (lokalnie i temporalnie) znaczenia.

 

Miłość jest  jedynym prawem kreacji świata i życia.

Czy można przekroczyć Miłość? Wszak miłość obejmuje wszelkie przejawy bytu, jest bezgraniczna i bezwarunkowa. Miłości (Bożej) nie można też zanegować, bo ona istnieje niezależnie od nas i naszej woli.

 (Czy dzieło  może zanegować wolę swojego Stwórcy?)

Miłość zawiera też w sobie możliwość jej odrzucenia przez człowieka zgodnie z prawem wyboru – czyli wolną wolą.

Czy można popełnić grzech przeciwko Miłości Bożej? Wydaje się to niemożliwe. Nie istnieje możliwość przekroczenia  Zasady Miłości Bożej. (Zwracam uwagę, że używam względem Miłości określenia – zasada, a nie prawo).

W CP wskazując na moment zaistnienia świadomości – wskazuję też możliwość wyboru akceptującego otaczającą rzeczywistość i negatywne nastawienie do tej rzeczywistości.

Jest to więc wybór drogi rozwoju; jednak ten nasz, ludzki wybór, który nie ma żadnego wpływu na Miłość Bożą. Jest tylko określeniem naszego względem Niej nastawienia.

 

Pojawienie się grzechu

 

Grzech pojawia się wraz prawem; jest przekroczeniem prawa.

Jeśli więc przyjmiemy, że istnieje pierwotne Prawo Boże – to od jego przekroczenia pojawia się grzech.

Tymczasem, jeśli jako zasadę fundamentalną istnienia rzeczywistości jest Miłość Boża, to, jak napisałem wcześniej, Nie można jej przekroczyć.

To wskazuje, że Miłość nie jest Prawem, a Zasadą.

 

Prawo pojawia się dopiero w relacjach społecznych. Te mogą powstawać albo w duchu akceptacji Miłości, czyli społeczności oparte o zasadę Miłości, albo przy Jej odrzuceniu.

Traktując Rodzinę jako najmniejszą społeczność, można mówić albo o związku miłosnym, albo narzuconym siłą, lub sposobem.

 

W związku opartym na miłości – nie ma prawa, a są ustalone relacje i obowiązki. Jeśli nie ma prawa – nie można go przekroczyć. Zatem nie ma grzechu i związanej z przekroczeniem prawa kary. Spoiwem wypełniania wspólnych zobowiązań i ustaleń jest – HONOR.

 

W związku narzuconym strona silniejsza ustanawia prawa dla strony słabszej; ich przekroczenie jest grzechem zagrożonym stosowną sankcją karną. Spoiwem takiego związku jest STRACH PRZED KARĄ.

 

DOBRO

Pojawia się dopiero na tym poziomie; wcześniej nie było uwarunkowań dla jego określenia.

W pierwszym przypadku DOBREM jest wszystko to, co wynika z wypełniania ustaleń. I istnieje zasadnicza cecha – istnieje „gradacja” dobra. Dobro bowiem jest traktowane jako rzecz wspólna związku. Dobro jest dobrem związku dwojga ludzi, ale większym dobrem jest dobro rodziny. Od tego z kolei większym jest dobro wspólnoty. Największym zaś dobro całej rzeczywistości nas otaczającej.

 

Drugi przypadek, przy związku narzuconym, zawsze będzie traktował jako najwyższe dobro – dobro jednostki.

Nie występuje pojęcie dobro wspólne – jedynie jako dobro jednostki wynikające ze wspólnoty.

---------------------------------------------------------

 

Tymczasem przytoczone definicje grzechu (za KKK) zakładają przeciwstawianie się Bożej Miłości. Źródłem takiego poglądu jest bezzasadne twierdzenie, że dobro (i zło) są bytami odrębnymi od Boga; że są kategoriami wg których Bóg ocenia własne postępowanie. (Księga Rodzaju).

 

Można rozważać „grzech pierworodny” nie w kategorii dobra i zła (te nie zostały przecież w tej fazie jeszcze określone, a zatem wybór nie ma charakteru przeciwstawiania się  Prawu Bożemu, gdyż Prawo Boże – Miłość, zarówno  obejmuje pozytywne, jak i negatywne nastawienie do rzeczywistości), a w kategoriach skłonności do podejmowania decyzji w pozytywnym, bądź negatywnym odniesieniu do rzeczywistości.

 

Takie ujęcie wskazuje, że wybór nie jest „grzechem” rozumianym jako przekroczenie prawa Bożego, a wyborem „gorszej” drogi. Chrzest – staje się wtedy zrozumiały, jako odcięcie od błędnej drogi wyboru i nadanie jej charakteru pozytywnego nastawienia do świata.

 

Pojęcie „grzechu pierworodnego” nie jest pierwotnym dla chrześcijaństwa. Ale chrzest jest wskazaniem potrzeby odrzucenia negatywnego stosunku do świata po to, aby Miłość głoszona nauką Chrystusa rozwijała się zgodnie ze swą właściwością – była przepełniona pozytywnym stosunkiem do całego otoczenia.

 

 

Twierdzenie, ze grzech jest wykroczeniem przeciwko Bożej Miłości – jest w tym kontekście nadużyciem, stawia bowiem człowieka w opozycji względem Boga. Już takie postawienie kwestii – czyli możliwość przeciwstawiania się Bogu jest niewłaściwa i wynika z niewłaściwego ujęcia w Starym Testamencie, gdzie sugestia możliwości rozróżniania dobra i zła stawia człowieka w pozycji równej Bogu.

Ten element Biblii jest najbliższy rozumieniu pojęcia „grzechu przeciwko Duchowi Świętemu” (Mat. 12.31 i dalsze).

 

Wypada odnieść się do powstania doktryny o grzechu pierworodnym. W dyskusjach pierwszych wieków chrześcijaństwa znaczące piętno odcisnął św. Augustyn. W sumie idea grzechu pierworodnego opiera się na grzechu pierwszych rodziców.  Jeśli jednak usunąć wpływ tradycji biblijnej w tym zakresie (co uczyniłem w CP), to grzech pierworodny, jako przekroczenie prawa Bożego – traci rację bytu, gdyż odrzuca samo istnienie prawa które można przekroczyć (Miłość) na tym pierwotnym stadium rozwoju.

Jest to więc ujęcie bliskie pelagianizmowi, acz posuwa się dalej w odniesieniach..

W przypadku św. Augustyna wydają się być zauważalne wpływy manichejskie przyjmujące rozdział między materią (jako złem) i duchem (jako dobrem).

W proponowanym tu ujęciu sam fakt wyboru pozytywnego, bądź negatywnego, stosunku do świata, acz nie ma charakteru wyboru między dobrem i złem, w konsekwencji prowadzi do tworzenia pojęć dobra i zła. Wszak należy pamiętać, że te określenia są ważne jedynie w obrębie wybranej koncepcji jako właściwy (odpowiedni) sposób postępowania zgodny z przyjętą linią – właściwy, czyli dobry i przeciwnie.

Nie można traktować dobra i zła jako pojęć uniwersalnych jednoznacznych dla tych różnych koncepcji rozwojowych.

(To właśnie dopiero na tym poziomie odniesień powstają pojęcia dobra i zła – Biblia wprowadziła zafałszowanie w torze myślenia).

 

Podsumowując tę część rozważań:

Pojęcie grzechu pierworodnego powstało jako wtórne względem grzechu - jako przekroczenia prawa. Prawo, w sensie judaizmu, zapoczątkowało istnienie Narodu Żydowskiego. Judaizm wysnuł wniosek, że skoro powstało Prawo Mojżeszowe, jako Boży nakaz, to wcześniej także musiało istnieć Prawo Boże kreujące drogę ludzkiego rozwoju.

Mamy zatem pewnego rodzaju retrospekcję tematyki. Aby powrócić do źródeł – należy zapytać, czy w świetle określenia „Bóg jest Miłością” – w ogóle można rozważać istnienie narzuconego prawa.

Wszak Prawo Mojżeszowe z Dekalogiem, nie ma charakteru naturalnego, a formę narzuconą.

 

Zatem: Czy Miłość może być nakazana?

 

Czy obdarzając kogoś miłością możemy narzucać mu swój model postępowania?

 

W jednym z fragmentów ST rozważana jest kwestia Rubena (syna Jakuba – Izraela), który spał z jedną z nałożnic swego ojca. Czy był winny ?

Sprawę postawiono w ten sposób, że skoro wcześniej nie istniało prawo tego zakazujące – jego uczynek nie nosi znamion grzechu.

 

Wnioskiem tego jest twierdzenie, że najpierw musi zaistnieć prawo, aby rozważać sprawę jego przekroczenia, czyli grzechu.

 

Z tych uwag widać wyraźnie, że grzech jest nieodłącznie związany z władzą.

 Władza ma bowiem możliwość ustanawiania praw, których przekraczanie staje się grzechem.

Istnieje zatem dualizm poglądów między twierdzeniem, że jedynym Prawem (Zasadą) Bożym jest Miłość (taki wniosek wynika z nauki Chrystusa)  - Miłość zaś nie tworzy ograniczeń, i twierdzeniem św. Pawła, że „wszelka władza od Boga pochodzi”.font-style:normal 
 

 

2287 odsłon średnio 4,3 (3 głosy)
zaloguj się lub załóż konto by oceniać i komentować    blog autora
Grzech pierworodny 
Piotr Świtecki, 2012.04.26 o 07:45
Grzech pierworodny to było przekroczenie konkretnego prawa ("z tego drzewa nie jedzcie").
zaloguj się lub załóż konto aby odpowiedzieć  
Re: Grzech pierworodny 
Krzysztof J. Wojtas, 2012.04.26 o 07:53
No, wg Biblii.
A jeśli stwierdzić, że Biblia jest tylko pismem pomocniczym, albo wręcz fałszującym Zasadę Miłości?

Zdecyduj - czy uznajesz naukę Chrystusa, czy wybierasz drogę judaizmu.
zaloguj się lub załóż konto aby odpowiedzieć  
Re: Grzech pierworodny 
Piotr Świtecki, 2012.04.26 o 10:56
Akurat talmudyczne rysy to widzę w tych "kombinacjach alpejskich" Szanownego Imperatora.
Jakoś mnie to "nie bierze", przepraszam.
zaloguj się lub załóż konto aby odpowiedzieć  
Re: CP. Honor i grzech 
w.red, 2012.04.26 o 08:39
No to i ja "błysnę" trawestując polskiego "wybitnego teologa i filozofa". Grzechem jest wszystko, co nim nie jest ^^ Prawda że proste ? Jak drut :)
A poważnie. Jest nim to co sprzeciwia się Boskim zasadom (i dlatego powstał "dekalog"). Jest to najkrótszy KPK, KPC i KPA w jednym. Gdzie wszystko sprowadza się do jednego : "miłuj bliźniego swego jak siebie samego".
Ale nawet tego ludzie nie są w stanie "ogarnąć".

To jest moje zdanie i przy nim pozostanę. Dlatego proszę nie traktować tego komentarza jako przyczynku do dyskusji.
Dla mnie jest to pewnik i nic tego nie jest w stanie zmienić :)
zaloguj się lub załóż konto aby odpowiedzieć  
Re: CP. Honor i grzech 
Krzysztof J. Wojtas, 2012.04.26 o 10:07
Witam serdecznie judaistę;-)))
Tu rzeczywiście nie ma co dyskutować.
zaloguj się lub załóż konto aby odpowiedzieć  
Re: CP. Honor i grzech 
w.red, 2012.04.26 o 10:09
Napisałem że jestem niereformowalny ^^

odpozdrawiam radośnie :)
zaloguj się lub załóż konto aby odpowiedzieć  
Re: CP. Honor i grzech   
Polonia, 2012.04.26 o 17:22
Napisałam już na Pańskim blogu NE, ale i tu umieszczę dla rozeznania dla "Tubylców" ;-)

Pogłębiłam sobie dzięki Pana rozważaniom nt. grzechu własną analizę i usiłuję umieścić ją w odpowiednim polu, ale bez kategoryzowania, czy to teo- czy filo-.
Zasadniczo: Chrystus swą ofiarą odkupił nas złu i grzechowi - jak mówili Ojce Kościoła, redemptio - czyli odkupienie, wykupienie, uiszczenie zapłaty za nas.
Zbawienie zależy od nas. Każdy człowiek został odkupiony, czy wierzy w to, czy nie - to jest fenomenem naszej wiary, że każdy człowiek został odkupiony Przenajświętszą Krwią Chrystusa.
Inaczej sprawa ma się ze zbawieniem - ono bardzo mocno zależy od nas samych. Co nas najbardziej oddala od Boga i zamyka na łaskę? Grzech! Tak, pomimo odkupienia wcale nie musimy być zbawieni.
Człowiek, który kocha bezbrzeżnie Boga, unika grzechu.
Wolę raczej umrzeć niż popełnić grzech przeciwko Bogu - tak mówili święci, dla których grzech był czymś gorszym niż śmierć.
Biblia mówi, że kto grzeszy jest umarły - tak, umarły duchem, jest rozkładającym się trupem.
"Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów»" Rz 10;
"tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu" Hbr, 8;
"Jeśli bowiem dobrowolnie grzeszymy po otrzymaniu pełnego poznania prawdy, to już nie ma dla nas ofiary przebłagalnej za grzechy" Hbr 10;
"Kto zaś umie dobrze czynić, a nie czyni, grzeszy. " Jk 4,13;
" Bracia moi, jeśliby ktokolwiek z was zszedł z drogi prawdy, a drugi go nawrócił, 20 niech wie, że kto nawrócił grzesznika z jego błędnej drogi, wybawi duszę jego od śmierci i zakryje liczne grzechy ." Jk 7
-------------------
Grzech pierworodny - o jaki konkretny może chodzić?
J. Słowacki wpadł na to koło 1840 roku ;-)

Na drzewie zawisł wąż,
I rzekł szatan do Ewy:
„Patrz, pod ciemnymi drzewy
We śnie leży twój mąż.

„Jemu mówił Jehowa
Tajemnicę stworzenia
Ze światła i z promienia,
Z miłości i ze słowa.

„Ja ci dam tajemnicę
Duchów, Jehowy sług,
Że Duch w Trójcy – to Bóg,
Słowo – trzy błyskawice.

„Zwycięż na ziemi zgon,
Rozwesel cały Eden;
Ja w was dwóch będę jeden,
A we mnie ty i on.

„Zdołaj duchy spłomienić,
Spokojny ciała dom,
Chwilę zamienić w grom!
Trójcę w jedność zamienić!

„Sama ogniami stlej,
A gdy mąż się zamroczy,
Patrz mu ogniście w oczy,
Usta z ustami zlej!

„Szepcząc do ucha wciąż,
Czyń bez żalu i skruchy,
Ty i on – to dwa duchy,
Z wami trzeci ja, wąż.

„Jeśli masz ognia mało,
To ściągnij oto dłoni
Po owoc tej jabłoni,
Jej duchem podkarm ciało.

„Ty będziesz świata panią!...”
Lecz już z jabłkiem od drzewa
Biegła w płomieniach Ewa,
A szatan poszedł z nią.

Oto z ziemią się stało,
Co z gwiazdy trapionemi:
Promienność poszła z ziemi,
A duch węża wziął ciało.
zaloguj się lub załóż konto aby odpowiedzieć  
Re: CP. Honor i grzech 
Krzysztof J. Wojtas, 2012.04.26 o 17:37
Tam też odpowiedziałem, ale dodamjesteśmy omotani znaczeniami słów, przekazu wieszczów i mędrców - i nie zawsze wychwytujemy istotę rzeczy.

Staram się sam próbować to zrozumieć i wskazać drogę, którą trzeba przejść.
Tyle, że każdy musi to zrobić sam. Nie da się tego zrobić za kogoś, a jeśli się próbuje - to bierze się odpowiedzialność za tę drugą osobę.

A temat wymaga pogłębienia.
zaloguj się lub załóż konto aby odpowiedzieć  
podobna tematyka
Krzysztof J. Wojtas
Polska Racja Stanu. cd. (Cywilizacja Polska - dyskusje)
Krzysztof J. Wojtas
Wartości bez katolicyzmu bazą odnowy? (Cywilizacja Polska - dyskusje)
Krzysztof J. Wojtas
Katolicyzm bazą odnowy? (Cywilizacja Polska - dyskusje)
Krzysztof J. Wojtas
CP. Obyczaj i prawo (Cywilizacja Polska - dyskusje)
Krzysztof J. Wojtas
Metody manipulacji (Cywilizacja Polska - dyskusje)
Krzysztof J. Wojtas
CP. Definicja Miłości (Cywilizacja Polska - dyskusje)
Krzysztof J. Wojtas
CP a... Rosja (Cywilizacja Polska - dyskusje)
Krzysztof J. Wojtas
Imperium Cywilizacji Polskiej (9) (Cywilizacja Polska - dyskusje)
Krzysztof J. Wojtas
Imperium Polskiej Cywilizacji (8) (Cywilizacja Polska - dyskusje)
Linki, cytaty, nowiny:
Panslawizm czy Cywilizacja Słowiańska?
linki, cytaty, nowiny
najwyżej  oceniane
zeszyty tematyczne
najbardziej kontrowersyjne artykuły
najnowsze komentarze

© Polacy.eu.org 2010-2024   Subskrypcje:    Atom   RSS  ↑ do góry ↑