Mój Życiorys - Moja Misja

Ryszard Opara na Nowym Ekranie

W Australii, osiągnąłem wiele jak na emigranta, który zaczynał z niczego. Zbudowałem firmę medyczną, wiele szpitali i przychodni. Obecnie, inni są ich właścicielami. Ale, zawsze kiedy jestem w Sydney, jeżdżę do swych dawnych szpitali. Siedzę godzinami na parkingu, obserwuję życie, kręcących się pacjentów, ambulanse. Myślę: to pomnik mojego życia, sam go zbudowałem. W Australii, żyło mi się dobrze, ale zawsze tęskniłem za Polską. Zawsze uważałem siebie za… Kmicica i za patriotę. Zawsze byłem przekonany - moje miejsce na świecie – jest w kraju nad Wisłą.

Stan wojenny był naszym okresem żałoby. Ale kiedy w 1989 r. powstały nadzieje na zmiany, u mnie natychmiast pojawiła się niemal obsesyjna idea powrotu do kraju. Cały czas myślałem - jak i kiedy to zrobić. Byłem nawrócony i przekonywany. Potrzebny był pretekst. Kiedy pojawiła się pierwsza realna możliwość, sprzedałem niemal wszystko w Australii i wróciłem do kraju. Przyznaję byłem zainteresowany polityką, ale jako SŁUŻBĄ dla Narodu. Podchodziłem do tego inaczej niż wszyscy. Nie traktowałem polityki jako sposobu na życie, prywatnego interesu. Nie potrafiłem wtedy zrozumieć, że Polskie realia są całkowicie odmienne niż w Australii. Myślałem innymi kategoriami: wolność, demokracja, prywatna inicjatywa, własność. Tutaj więc nie było miejsca dla mnie. Żyłem nadzieją nieuchronnych zmian historii, rezultatu potęgi i siły witalnej Naszego Narodu.

Kwestia moich znajomości („powiązań”). Kiedy jeszcze byłem w Australii, prezesem Spółki Alpha Healthcare Ltd., pojawił się u mnie w biurze Pan Andrzej Witkowski – Prezes PZMot. Przyjąłem go tylko dlatego, że poprzez tą organizacje, udało mi się przed laty wyjechać z Polski. Pan Witkowski poprosił mnie o sponsorowanie drużyny motocyklowej na występach w Australii. Potem, (już w Warszawie), za jego namową, zgodziłem się na „sponsoring” zawodów żużlowych na stadionie Gwardii w Warszawie. Byłem wielkim fanem tego sportu. Ale największym wielbicielem żużla w Polsce był M. Wachowski, Minister Stanu u Prezydenta Wałęsy. Tak się poznaliśmy. Minister Wachowski, zaczął zapraszać mnie do Kancelarii Prezydenta, gdzie po kolei poznałem wiele osób: Gen. Wileckiego, Czempińskiego, różnych polityków, biznesmenów (Kulczyk, Starak, Niemczycki) Przyznaję, Prezydent Wałęsa i jego otoczenie wówczas bardzo mi imponowało. Miałem duży dom pod Warszawą z kortem tenisowym. Urządzałem tam turnieje, szczególnie Wilecki i Czempiński byli zapalonymi graczami. Znaliśmy się towarzysko, ale NIGDY nie prowadziliśmy wspólnie interesów. Było kilka projektów - nic z tego nie wyszło. Owszem Czempiński był w wielu Radach Nadzorczych spółek giełdowych, ale to nie było moje działanie. Ostatni raz rozmawiałem z nim 10 lat temu!

Nigdy nie byłem członkiem ani nie współpracowałem z żadnymi służbami.

Przyznaję, moim błędem czasami jest i był brak właściwej oceny ludzi i sytuacji.W latach 90-tych, nie potrafiłem zrozumieć, że Polska jest przedmiotem bezpardonowej hucpy, finansowej wojny o wszystko: rynek, majątek, o banki, handel i gospodarkę. Nazwano to „transformacją” ustrojową. Tymczasem, Polacy dokonywali SAMOGWAŁTU na Narodzie - Krajem rządził UKŁAD Okrągłego Stołu. Tak jest do dzisiaj. Wszystkie obecne Partie są tak samo odpowiedzialne i NIC się w Polsce nie zmieni, dopóki one będą miały monopol na władzę.

Nie znalazłem dla siebie miejsca w polityce. Rozczarowany, zająłem się interesami. Miałem trochę kapitału, zacząłem inwestować w nieruchomości. Z dobrym skutkiem. Nie trwało to długo - bo nie mogło trwać. Byłem przekonany, że w Polsce (w interesach) obowiązują zasady, tak jak wszędzie na świecie. Trzeba mieć dobry pomysł i umiejętność jego realizacji. Trzeba znaleźć odpowiednich partnerów, Bank. Teraz widzę, żyłem w świecie innych realiów i kategorii. W Naszym Kraju, aby osiągnąć coś wielkiego - coś ponad przeciętność w polityce/interesach - trzeba być częścią UKŁADU (lub mieć z nim powiązania). Polska jest krajem, gdzie wszyscy - wszystkich próbują oszukać. Świadomie lub nie, ale to jest normalne. (i akceptowalne). Przykładów znam wiele.

Zostałem więc oszukany przez ten System i Bank – związane z UKŁADEM. Nie miałem szans – bo nie potrafiłem zrozumieć realiów w których próbowałem realizować rozmaite projekty.

Wyjechałem, (niektórzy twierdzą uciekłem!!!) z powrotem do Australii. Tam w rozmaitych Sądach, w realiach ustabilizowanej demokracji, dochodziłem swoich racji. Po 5 latach wygrałem wszystkie procesy przeciwko Instytucji Banku - w Sądzie Najwyższym. I wróciłem do kraju, dochodzić w Sądach prawdy, która jednocześnie jest oskarżeniem UKŁADU oraz procesem o odszkodowanie. Ale mnie nie chodzi o pieniądze… Jeżeli wygram, wszystkie pieniądze przeznaczę na szukanie Prawdy i Dobra. Wierzę, że Tylko w ten sposób można zmienić rzeczywistość i uratować Świat. Zdaję sobie sprawę, że NIKT albo bardzo niewiele osób mnie i tego nie rozumie.

Nasz Kraj i cały Świat jest zbankrutowany pod względem wartości materialnych ale przede wszystkim wartości duchowych.

ŚWIAT MOŻE URATOWAĆ PRAWDA I WSPÓLNE WARTOŚCI. A Słońce idzie od Polski.

Teraz już to wiem: TO JEST MOJA MISJA. Wiem, że Prawda musi zwyciężyć wszelkie zło. Ludzi się nie boję, a z pomocą Pana Boga – wszystko jest możliwe.

Ryszard Opara