Publicystyka Aleksandra Świętochowskiego to nie tylko cięte riposty w dialogu publicznym, toczonym w okresie Dwudziestolecia Międzywojennego, ale także swoiste lustro, odbijające we współczesność obraz owoczesnego życia i problemów, z jakimi borykało się młode Państwo Polskie.

         Takie, retrospektywne spojrzenie przydatne jest zwłaszcza w czasach, które poddane wpływom totalitaryzmu niemieckiego i sowieckiego, dążą do mitycznej „jedności” i konieczności powstania „partii masowych”, jako warunków niezbędnych dla działalności publicznej, bez których nie może się zakończyć sukcesem żadna akcja polityczna, nawet ta, jak najbardziej „słuszna” i prowadzona pod egidą celów wyższych.

         Bezpośredni wgląd w życie codzienne czasów, uważanych współcześnie za „szczęśliwe” i stawianych za niedościgły wzorzec czystości obyczaju oraz praworządności, pomaga obalić skrzętnie wznoszony przez okupantów Polski (zjednoczonych strachem przed „trumną Dmowskiego”) mit dawnej „jedności i jednomyślności”, bez odtworzenia którego niemożliwymi są jakiekolwiek zmiany w dzisiejszych porządkach: prawnym i ustrojowym.

         Powyżej opisany schemat, służy kierowaniu aktywności Obywateli niezadowolonych z formy, jaką przybrała Rzeczpospolita Polska, lub pokrzywdzonych przez jej system demokratycznego państwa prawa, w kierunku dążenia do owej – mitycznej – „jedności” i „jednomyślności”, a zwłaszcza już „narodowej”, co jest pracą iście syzyfową, czyli niewykonalną, a sprowokowaną celem znużenia nią i zniechęcenia Obywateli do wszelkiej aktywności, mogącej mieć realny wpływ na otaczający Ich kształt rzeczywistości politycznej.

         Na tle powyższych rozważań, jasnym staje się powód systematycznego niszczenia przez totalitaryzm wszelkich źródeł, świadczących o konfliktowości = normalności stosunków w organizmie żywym, jakim powinno być państwo obywatelskie, co dotknęło przede wszystkim publikacje Narodowej Demokracji, a w tym i „Myśl Narodową”, czego dowodem jest fakt, iż publikowany rocznik, wraz z wieloma innymi, które znalazły się w Moim posiadaniu (patrz: Wstęp) przeznaczony został na „przemiał”, jako bezwartościowa makulatura, pomimo obowiązującego prawa, o ochronie zabytków i  dziedzictwa narodowego.

            Dlatego więc roczniki „Myśli Narodowej” nie zostaną przekazane do żadnego „muzeum”, gdzie zgniją w piwnicy, karmiąc myszy i szczury, lecz pozostaną pod Moją opieką aż zakończy się proces ich dygitalizacji i upublicznienia w Internecie, aby służyły dziełu Edukacji Narodowej.