Tęsknota za latem

O rycerstwie spod kresowych stanic

W środku Zimy, ogarnia Mnie tęsknota za latem, kiedy to – poza zasięgiem telefonii komórkowej i zwykłych, a sprzedajnych swołoczy – można podjąć zajęcia „leśnego uniwersytetu” dla Młodzieży.  Nie palimy ognisk w Lesie, ale pamietamy...

Płonie ognisko i szumią knieje

Drużynowy jest wśród nas

Opowiada starodawne dzieje

Bohaterski wskrzesza czas

O rycerstwie spod kresowych stanic

O obrońcach naszych polskich granic

A ponad nami wiatr szumny wieje

I dębowy huczy las

Już do odwrotu głos trąbki wzywa

Alarmując ze wszech stron

Staje wiara w ordynku szczęśliwa

Serca biją w zgodny ton

Każda twarz się uniesieniem płoni

Każdy laskę krzepko dzierży w dłoni

A z młodzieńczej się piersi wyrywa

Pieśń potężna, pieśń jak dzwon

Zgasło ognisko i szumią drzewa

Spojrzyj weń ostatni raz

Niech ci w duszy radośnie zaśpiewa

Że na zawsze łączą nas

Wspólne troski i radości życia

Serc harcerskich zjednoczone bicia

I ta przyjaźń najszczersza prawdziwa

Co na zawsze łączy nas

Aby nie niszczyć, lecz przedłużyć nastrój tego wiersza śpiewanego, przedstawiam „O let me weep” Henry Purcella, w wykonaniu Philippe Jarousky’ego (kontra-tenor).

Ceterum censeo Conventum esse delendum.