Przed ulicznym kryterium

  KC PZPR – gdyby kto nie wiedział lub zapomniał. To rzecz jasna typowy dla epoki nonsens, niestety wtedy realny. Absurdów „ludowej władzy” można by nazbierać i opowiedzieć tyle, że serwer by nie wytrzymał. Jakoś przeżyłem tamte czasy i nie chce mi się do nich wracać. Problem jest jednak taki, że współcześni „kapitaliści”, spece od planowania wydatków i prac, dumnie dzierżący w kieszeniach dyplomy już za kapitalizmu wydane, albo zweryfikowane - jakimś cudem nie mogą ustrzec się przed powielaniem socjalistycznych bzdur w mowie i piśmie, pardon, praktyce. I człekowi pamiętającemu socjalizm tak „uprawiany” na co dzień flaki się od tego wywracają, a czkawka nie pozwala zasnąć.

Zaczęło się niewinnie od informacji na temat budżetu miasta, w którym przyszło mi mieszkać. System ów jest tak skonstruowany, by teoretycznie wspólne pieniądze wydawać jak najwłaściwiej – lub jak kto woli za najmniejszą kasę osiągać największy efekt. Zawsze przedstawiano to tak, jakbyśmy nic bardziej idealnego stworzyć nie zdołali. Ideałowi mają jakoby służyć publiczne przetargi i mnóstwo przepisowych ograniczeń, jakim podlega administracja samorządowa na każdym szczeblu. „Jakoby” jest tu słowem kluczowym, niemal tak ważnym, jak słowo „prawie” w telewizyjnych reklamach. Efekty działań urzędnika, który przestrzega bez mamrotania wszystkich „jakoby” doskonałych przepisów są bowiem takie, że... że są do dupy! „Prawie” zabezpieczony przed wypadkiem skoczek spadochronowy oczywiście rozbije twarz o beton lotniska. „Jakoby” dobry urzędas (bo zgodny co do joty z literą prawa) funduje ludziom ochroniarzy, którzy statutowo niczego nie chronią, dozorcę, którego nie ma większość dni w tygodniu i miliony innych bzdetów podobnym stylu. Inni bezczelnie piszą jeszcze w swych enuncjacjach, że gdyby nie czynili tak właśnie - to z pewnością narazili by się na zarzut niegospodarności. Co mnie osobiście wzrusza do łez, albowiem jak łatwo się domyśleć w nosie mam cudzy etat czy karierę, przedkładane nad interes publiczny. Dla niektórych lepiej jest, gdy dom wpadnie do dziury, niż gdyby miano go sprzedać lokatorom po niskiej cenie z gwarancją zdjęcia sobie z głowy kłopotów z remontami, malowaniem, odgrzybianiem i w ogóle utrzymaniem. Gdyby bowiem sprzedali – polecieli by na pysk z wygodnego stołka. Jeśli tego nie uczynią – napiszą wstrząsający raport o „nieustających własnych staraniach” w przedmiocie „dbałości o materialną substancję miasta”. A że klęska tej substancji pod takim zarządem pewna – to na razie nikogo nie interesuje. W końcu miasto owo ma już ponad siedemset lat i nie takie klęski przetrwało.

Ulubione zajęcie czerwonych władców PRL-u, dokręcanie śruby, wydawało się czymś kompletnie zdezawuowanym i porzuconym. Nic bardziej mylnego. Organizm miejski Warszawy ujawnia niedobory wpływów podatkowych w wysokości mniej więcej pół miliarda złotych. Ale przecież tyle przekazano na rzecz koncernu ITI, to znana sprawa stadionu Legii. Czy zatem była to rzecz tak absolutnie niezbędna dla funkcjonowania miasta, że warta tej ofiary? Powstała dziura – którą dzisiaj usiłuje się załatać zapowiedzią kolejnej podwyżki podatków i obciążeń finansowych dla warszawiaków. Ostatnio TRZYSTUPROCENTOWĄ PODWYŻKĄ CEN BILETÓW ZTM-u!! Śruba kręci się w kierunku zwiększania nacisku. Niemądrze, ponieważ dokładnie w tym samym czasie imadło zaciska się na szyjach wszystkich obywateli Rzeczypospolitej. I jeśli tak się stanie – a stanie się! – że oba te naciski spotkają się w którymś punkcie, to proponuję Uroczej Hani szybki zakup większej ilości barierek. Takich jak na Krakowskim. I pampersów dla siebie. Bo kryterium uliczne macie Władcy jak w banku!