słowa kluczowe: Częstochowa, Konrad T. Lewandowski, Lewandowski, Polska, Słowianie, historia, pisarz, religia, religie, rodzima wiara, rodzimowiercy, teologia, wiara rodzima.
Religia2018.01.18 19:52 20:13

Jak Częstochowska Pani katolików z rodzimowiercami godziła

 
 
Renesans tzw. „wiary rodzimej” traktuję z przymrużeniem oka. Owszem, do oryginałów, szczególnie jeśli kultywują swojskie tradycje, podchodzę z sympatią. Ale w tym przypadku także ze sporą dozą ostrożności. Z racji takiej, że środowisko to w znacznej mierze kształtują osoby o postawach antykatolickich, a także może być ono kanałem wpływu „braci Słowian” zza wschodniej granicy.
 
O dawnych wierzeniach Słowian wiadomo mi było tyle, że wiadomo o nich niewiele. Nie zachowały się źródła z epoki, jedynie zanieczyszczone relikty obyczajowe i sporadyczne wzmianki w chrześcijańskich kronikach i relacjach dawnych kupców. Dlatego zaskoczyło mnie natrafienie na książkę, właściwie broszurę, o ambitnym tytule Teologia wiary rodzimej.

Poczucie zaskoczenia towarzyszyło również jej lekturze.

Przede wszystkim, aby właściwie rozumieć religię prasłowiańską, trzeba zawiesić na kołku terminologiczne nawyki i wyjść poza schemat religii monoteistycznych. Książka zaczyna się zatem wyjaśnieniem „rodzimego” pojęcia Boga (czy raczej bogów, będących elastycznymi personifikacjami fenomenów fizyczno-duchowych). Potem przedstawiony zostaje niedualistyczny system wierzeń i panteon najważniejszych bóstw. Wszystko to językiem przejrzystym, wartkim i na ogół sympatycznym, wznoszącym się momentami z konwencji popularnonaukowej na wyżyny kunsztu literackiego (na przykład w opisie tańca Żywii i Perperuny).

Istnieją trzy kręgi obiegu informacji:
  • memy tradycji kulturowj, których symbolem i skarbcem są Zaświaty Dolne, czyli Nawia;
  • geny, których symboliczny obieg następuje poprzez Wyraj, czyli Zaświaty Górne, przeznaczone dla dusz odradzających się [dusz w znaczeniu, jak widać, innym, niż w chrześcijaństwie - dop. MT];
  • pamięć indywidualna o zmarłych bliskich, czyli tradycja rodzinna, w mitologii przybierająca postać wiary w duchy opiekuńcze.
(fragment książki)
Niestety, przez stronice przewija się też resentyment do chrześcijaństwa. Tym zjadliwszy, że Konrad T. Lewandowski znany jest ze swej bezkompromisowości i, delikatnie mówiąc, żyłki polemicznej; i tym mocniejszy, że Autor przez większość swego życia był praktykującym protestantem, a oprócz inżyniera-chemika ma tytuł doktora filozofii UKSW. Trudno zatem złozyć na karb jego niewiedzy lub niechęci wytykanie sprzeczności w doktrynie chrześcijańskiej, lub fatalnych zniekształceń, do jakich dochodzi przy przenoszeniu jej „pod strzechy”.

Możnaby się zatem spodziewać w zamian systemu niesprzecznego i udoskonalonego. Tymczasem nie! Okazuje się, że aby zadowolić się rodzimowierstwem, trzeba przekreślić swój metafizyczny apetyt. Wiara rodzima nie stawia pytań ani o początek bytu, ani o jego cel, ani o istotę. Nie zajmuje się też etyką, poza może najbardziej oczywistym, naturalistycznym fundamentem. Stara się natomiast być - w zakresie, jakim się zajmuje - racjonalna, i sądząc po powtarzających się na stronicach odniesieniach do współczesnej nauki, całkiem nieźle sobie z tym radzi.

Czy jest możliwe uzgodnienie kładącego nacisk na kwestie tożsamościowe rodzimowierstwa i stanowiącego kręgosłup polskości katolicyzmu?

Wydaje się, że nie. Wprawdzie zdarzały i zdarzają się punkty z pozoru wspólne, ale to w najlepszym razie nieznaczące kulturowe skamieliny. Czasem wątpliwe (wzmożony kult cudownego obrazu na Jasnej Górze na skutek podobieństwa Czarnej Madonny i Mokoszy), czasem po prostu będące wynikiem uniwersalnych cech ludzkiej natury (zanoszenie próśb do będącego włodarzem dóbr bóstwa).

Nie idzie nam o to, żeby być od kogokolwiek lepszym, ale o to, by być sobą, a nie kimś innym. Będąc duchowymi Polakami, chcemy mieć równe powody do dumy i przekonania o własnej wartości, co chrześcijanin i judaista. Nie jesteśmy od nich gorsi, ani niczyim „młodszym bratem w wierze”. Nasza wiara wyrosła wraz z nami z tej ziemi, która jest dla nas równie Świętą Ziemią jak Palestyna dla Żydów. Patrzymy więc swego, jak Przodkowie nam przykazali!
Źródło: +strona Autora.
Możliwe jest natomiast współistnienie - pod warunkiem zachowania szacunku w relacjach i nie wchodzeniu w cudze buty.

Rodzimowierstwo pozostaje w sferze tego, co widzialne i wyobrażalne; chrześcijaństwo jest wobec niego na meta-poziomie. Ale pragnienie łączności z Przodkami, zakorzenienia w tradycji, oraz świadomość potrzeb duchowych przez każdą ze stron może być ocenione pozytywnie. Nawet jeśli - w przypadku rodzimowierców - do zaspokojenia owych potrzeb wystarczy ludyczny obrzęd lub chwila kontemplacji w świętym gaju.
 
 
Konrad T. Lewandowski: Teologia wiary rodzimej
Wydawnictwo Ferratus Michał Smętek, Gdynia 2017
ISBN 978-83-948492-2-1, 104 str., format A5
W książce zamieszczono kilka całostronicowych kolorowych „ikon” autorstwa Katarzyny Manikowskiej, przedstawiających żeńskie bóstwa słowiańskiego panteonu.
Strona autora: przewodas.pl 

1298 odsłon średnio 4 (2 głosy)
zaloguj się lub załóż konto by oceniać i komentować    blog autora
Re: Jak Częstochowska Pani katolików z rodzimowiercami godziła 
Mufti Turbanator, 2018.01.19 o 06:06
Grzegorz Braun - trzy kluczowe osiągnięcia cywilizacyjne, jakie przyniosło słowiańszczyźnie chrześcijaństwo: +youtu.be
zaloguj się lub załóż konto aby odpowiedzieć  
linki, cytaty, nowiny
najwyżej  oceniane
zeszyty tematyczne
najbardziej kontrowersyjne artykuły
najnowsze komentarze

© Polacy.eu.org 2010-2019   Subskrypcje:    Atom   RSS  ↑ do góry ↑